Ik wilde zelf eens ervaren hoe paardencoaching is, als paardencoach. Jennifer kende ik al als stalgenoot, dus ik was benieuwd naar haar manier van werken. Haar begeleiding voelde rustig, duidelijk en zonder oordeel. Ze liet het echt bij mij, waardoor ik kon voelen en ervaren wat er gebeurde. Dat was bijzonder om mee te maken.

Ik zit al een aantal jaar in een ontwakingsproces naar wie ik in de kern ben. Stap voor stap komen er steeds nieuwe hulpvragen op mijn pad. Toen ik het berichtje van Jen Harmony Coaching voorbij zag komen op Facebook, voelde het meteen goed. Het klopte gewoon: het kleine groepje, de afstand, de datum, de kosten. Alles viel op z’n plek. De begeleiding van Jennifer was open, oordeelvrij en heel toegankelijk. Ze creëert een sfeer waarin je je veilig voelt om te zakken, te voelen en te ontdekken wat er van binnen leeft. Door deel te nemen aan deze workshop mag ik nog meer vertrouwen op mijn eigen pad. Het gaf me rust, helderheid en bevestiging dat ik precies daar ben waar ik hoor te zijn.

Op 27 juli genoten van de workshop ‘Terug naar Rust’. Jennifer legt rustig uit, stelt verdiepende vragen en helpt je meteen inzichten te krijgen. Bijzonder hoe het paard mij direct spiegelde en volgde. Door de vragen die Jennifer stelde, werd steeds duidelijker wat er speelde. Ik ging naar huis met veel inzichten, meer ontspanning en zin in een vervolgsessie.

Het was voor mij een hele fijne middag en de nawerking is vrolijk, warm en hoopvol aanwezig 🙂 Zoals Dave Gahan van Depeche Mode in de jaren '80 al wijselijk zong: "Words are very unnecessary, they can only do harm." In mijn huidige levensfase probeer ik zo min mogelijk te duiden, zodat ik beter bij de kern van voelen kan komen. Ik vond de connectie die onstond tussen de paarden, maar ook het kleinvee op stal en daarbuiten, de zwaluwen, de katten en alle andere persoonlijkheden om ons heen een heel fijne ervaring. Toch heeft Lilly met haar speelsheid, nieuwsgierigheid en onvoorwaardelijke warmte en liefde mijn hart gestolen. Dat werd natuurlijk meteen al duidelijk toen we de weide betraden 😉 En later gebeurde hetzelfde met Karin. Mooi hoor. Achteraf moet ik nog steeds glimlachend denkend aan het dollen van Lilly. De ritsen van mijn jaszakken, haar zachte mond tegen mijn jeans, maar ook dat subtiele geplaag door mij zachtjes doch vastberaden steeds een paar millimeters opzij te duwen 😂